درد مشترک

پسر من و ابتدائی ترین حق او

dardmoshtarak — Fri, 09 Jan 2009 11:04:52 GMT

چند روز پيش به اصرار پسرم و به اتفاق خود او براي تغيير اسمش به اداره ثبت احوال رجوع كرديم .قسمت اطلاعات ما را به طبقه دوم اتاق تغيير “اسمهاي نامناسب"!! راهنمايي كرد. وقتي وارد اتاق مذکورشديم مسئول بخش مربوطه داشت با يكي از ارباب رجوع ها بحث ميكرد كه : " نه اقا نميشه اينجا فقط اسمهاي نامناسب مثل "قيصر, قزبس و غیره"عوض ميكنيم. شما بايد تشريف ببريد دادگاه". من متوجه شدم كه ماندن ما نیز در آنجا جايز نمیبود و بدینتریب ما هم روانه دادگاه شديم. در ورودیه دادگاه پس از طی مراحلی چند از جمله بازرسي كامل و گرفتن تلفن همراه مان نهایتا وارد سالن ساختمان شديم. توضیح اين كه شاهد چه ناهنجاریها و بی برنامگی سیستماتیکی برای انجام امری بسیار پیش پا افتاده از این دست شدیم بماند برای وقتی دیگر. به هر حال با تحمل انبوهی از انواع دردسرها موفق به دریافت فرم تقاضا برای تغییر نام شدیم. در دفتر مربوطه یا بقول خودشان اتاق ارشاد!! جناب مسئول امر این چنین ارشادمان کردند: " اول كه بايد وكيل بگيري، هزينه كني، و بعد هم كلي دنگ و فنگ داره و از همه مهمتر اين كه به هيچ عنوان اسمهاي "مذهبي" را نميشه تغيير داد". !!

با حالت نا خوشايندي در حالي كه با خودم فکر ميكردم كه در اين جامعه " حقوق ابتدائی و طبيعي" ما چيست و کدام است و اینکه آیا اصلا چنین حقوقی هم داریم؟ انجا را ترك كرديم .

در راه خانه به پسرم گفتم مهم نيست عزيزکم . از همين امروز من به اطرافيان اعلام خواهم كرد كه از اين پس تو را به اسم و رسم مورد دلخواهت صدا كنند.

تفنگي تازه دنيا را هلاك كرده ست!!!!

dardmoshtarak — Mon, 01 Dec 2008 09:27:18 GMT

13 آذر، روز مبارزه با سانسور

آزادي انديشه و بيان حق طبيعي هر انساني‌ست، زيرا به طور طبيعي هر انساني مي‌انديشد و هيچ دليل طبيعي نيز براي جلوگيري از بيان انديشه‌ي او وجود ندارد. آن چه موجب سلب اين حق از انساني مي‌شود، منافع نظام‌هایی است که براي تداوم خود در صدد حذف انديشه‌ي مخالف برمي‌آيند. به اين ترتيب اكنون اين حق طبيعي كم و بيش در سراسر جهان- گيريم به درجات مختلف- از سوي مراجع قدرت از افراد انسان سلب مي‌شود. اما سلب آزادي بيان تنها با توقيف كتاب‌ها، نشريات و روزنامه‌ها يا جلوگيري از نشر و پخش آثار نويسندگان و انديشمندان صورت نمي‌گيرد. حذف فيزيكي صاحبان قلم و انديشه و تعقيب و آزار آنان نيز شكل ديگري از سركوب آزادي بيان است. هرساله صدها انديشمند، نويسنده و روزنامه‌نگار تنها به دليل انتشار انديشه‌ها و عقايد خود يا كوشش براي بيان و افشاي واقعيت‌هاي اجتماعي به قتل مي‌رسند، به زندان مي‌افتند، يا به شكل‌هاي ديگر تحت فشار و تعقيب قرار مي‌گيرند.

بنا به آمار گزارشگران بدون مرز، فقط در سال 2006، 95 روزنامه‌نگار كشته و 135 نفر زنداني شده‌اند. در مورد نويسندگان و انديشمنداني كه صرفا به دليل ابراز عقايد و بيان انديشه‌هاي خود كشته يا زنداني شده‌اند آماري در اختيار نداريم، اما پيوسته شاهد اخبار پراكنده از اين دست نيز هستيم.

اما وضع ایران از بیشتر کشورهایی که در آن‌ها آزادی اندیشه و بیان سلب می‌شود، وخیم‌تر است. البته جامعه ايران و به‌ويژه نويسندگان و هنرمندانِ آن سال‌‌هاست كه با پديده‌ي سانسور دست به گريبان‌اند؛ اما ظرف دو سه سال اخير اين پديده چنان دامنه‌ي گسترده‌اي يافته است كه جز قلع و قمع فرهنگي نامي بر آن نمي‌توان نهاد. انبوه كتاب‌هايي كه ماه‌ها و سال‌ها در انتظار اخذ مجوز در ساختمان ارشاد بر روي هم انباشته مي‌شوند گواه اين مدعاست،‌ و اين در حالي‌ست كه متوليان سانسور مطالب بسياري از كتاب‌هايي را هم كه اجازه انتشار مي‌يابند دستكاري و در آن‌ها اعمال نظر مي‌كنند. علاوه بر اين، سينما،‌ تئاتر، موسيقي، وبلاگ‌نويسي، سايت‌هاي اينترنتي و ديگر عرصه‌هاي انديشه و بيان نيز از اين دست‌اندازي‌ها كه هر روز شديدتر مي‌شود در امان نيستند. مجموع اين شرايط معنايي جز سركوب خلاقيت و ممانعت از ابراز وجود نويسندگان و هنرمندان ندارد. دستگاه سانسور در حقيقت نه كلمه و تصوير، بلكه خودانگيختگي و ابراز آن را كه حق طبيعي هر انساني‌ست سلاخي مي‌كند و به اين ترتيب حق جامعه را براي برخورداري از ادبيات و هنرِ غيرحكومتي و پيشرو لگدمال مي‌سازد.

كانون نويسندگان ايران كه دو تن از چهره‌هاي برجسته آن، محمد مختاري و محمدجعفر پوينده، در سال‌هاي اخير در راه آزادي انديشه و بيان جان باخته‌اند، به پيروي از اصول مندرج در منشور خود، در برابر اين موج رو به گسترش سانسور كه بسياري از نويسندگان و هنرمندان را در عمل خانه‌نشين كرده و آثار آنان را در محاق فرو برده است، اعتراض و انزجار خود را اعلام مي‌كند.

در همين راستا، کمیته مبارزه با سانسورِ كانون روز 13 آذر را به ياد جان‌باختگان آذرماه 77 به عنوان روز مبارزه با سانسور اعلام و از نويسندگان و هنرمندان در داخل و خارج كشور مي‌خواهد تا صداي اعتراض خود را با صداي ما درآميزند. باشد كه روزي سايه سنگين سانسور از سر ادبيات و هنر برداشته شود.

نويسندگان و هنرمندان در ايران و جهان!

اتحاديه‌هاي نويسندگان!

انجمن‌هاي قلم در سراسر جهان!

شما را فرا مي‌خوانيم تا ضمن به رسميت شناختن اين روز، از حركت ما در مبارزه با سانسور به هر طريق ممكن حمايت كنيد.

كميته‌ مبارزه با سانسور

کانون نویسندگان ایران

22 آبان 1387

----------------------------------------------------

عنوان و عکس صفحه بر گرفته شده از سایت لاله وحشی

بدون شرح

dardmoshtarak — Thu, 20 Nov 2008 10:29:30 GMT

هر زنی که خود را بیاراید و خوشبو کند و از منزل خارج شود و شوهرش به این کا ر راضی باشد خداوند برای هر قدمی که زن بر میدارد برای شوهرش خانه ای در دوزخ بنا خواهد کرد

محصول جنگ+ما حصل درماندگی و فقر مادی

dardmoshtarak — Mon, 27 Oct 2008 10:27:18 GMT

ديشب با پسرم پس از کلی دوندگیهای تقریبا بی حاصل بین این مطب و آن مطب دکتر نهایتا خرد و خسته با تاکسی روانه منزل شدیم. ترافیک معمولا سنگین، آلودگی هوا و صدای ناشی از بوق زدنهای بی مورد و آزاردهنده همگانی راننده گان و بیشتر از دیگران راننده تاکسی و همچنین بی حوصلگی و بی توجهی کامل او به رانندگی و ما مسافرینش، خستگی جان و روح و اعصاب ما را دو چندان کرد.

او که مدام بوق ماشینش را به صدا در آورده و پیوسته سرش از پنجره بيرون بود، مرتب داد ميزد و از رانندگی دیگران حسابی شاکی بود و ایراد میگرفت. در همین حال موبايلش هم بی وقفه زنگ ميخورد و او نیز با عصبانيت و فریاد های بلند جوابهایي کوتاه، بی سر و ته به آنطرف خط تحویل داده و مکالمه را تمام کرده، سریع موبایلش را میبست. بسیار بسیار با سرعت و مار پيچ و بدون احتیاط و ملاحظه ما مسافرینش از وسط خطوط خیابان و ماشنهای دیگر رد شده و هر گونه آرامشی را از ما سلب کرده بود. موبایل او باز هم چندین بار زنگ خورد و او نیز بدون رعایت حال ما داد و فریاد زده و به آنطرف خط میگفت: ' ندارم! بخدا ندارم، جیبم خالیست. بذار بيام خونه یه کاریش میکنیم'. و بعد قطع ميكرد .

بهش گفتم: شغل مشکلیست اما چاره اي نیست جز اين كه سعي کرده با احتیاط و حوصله راننده گي كني.

گفت: ' درست ميگي ولي چه كنم؟ ميبيني الان وقت گير اورده .هي زنگ ميزنه ميگه سرويس مدرسه گفته بايد تا فردا قسط بياري .نمي دونم زود بيا بريم فلان چي بخريم .من صبح تا حالا همينطور پشت اين فرمون هنوز نهار هم نخوردم '.

در ضمن صحبت دستش را از روی بوق ماشین هم بر نمیگرفت و پیوسته از رانندگی همگان ایراد میگرفت.

ادامه داد: ' چند سال تو جبهه بودم. موجي هستم. چه كنم اين عصبانيت و بي حوصلگي دست خودم نيست .صبح تا پاسي از شب با اين ماشين قراضه كار ميكنم كه بتونم نياز بچه هام رو بر آورده کنم که فردا دزد بار نيان. دردها و مشكلات را تو خودم ميريزم كه بچه ها متوجه نشن. هزار و يه بدبختي دارم .نيازهاي تو خونه، اجاره خونه، نيازهاي بچه ها،خرابي اين ماشين.هر چه در ميارم بايد خرج خودش كنم و..و..' .

به مقصد رسیده بودیم . پياده که شديم نفهميدم چطور از عرض خیابان عبور کردم. از پسرم پرسیدم چه فکر میکنی اين همه بدبختي و بي حوصلگي و درماندگي و عصبانيت چند درصدش محصول جنگ بیست سال قبل است و چند درصدش ماحصل درماندگی و فقر مادی امروز او ؟!

تعليم رانندگی و تربیت انسانی

dardmoshtarak — Tue, 14 Oct 2008 17:50:18 GMT

چند روز پيش يكي از دوستان از من خواسته بود كه براي تعليم رانندگي همراه با مربیش همراهيش كنم . چون طبق قانون راهنمائی و رانندگی اگر مربي رانندگی هم جنس هنرجو نباشد شخص ثالثی بايد او را همراهي كند!!

دوستم به من گفته بود که روز قبل دخترش که 3 ساله میباشد را به همین منظور همراه خود برده بوده و ظاهرا بزرگسال نبودن و کم سن و سال بودن بچه اش موجب مشکلات و درگیری هایی برایش شده بوده است تا جائی كه مربيش با نگرانی به او میگوید که : چنانچه مشکلی پیش آید خود ایشان، دوستم، مسئول و متوجه آن خواهند بود!!

آنچه از دیروز ذهن من را سخت به خود مشغول کرده است طبیعت وجودی چنین قانون و فرهنگیست که ارزش، شخصیت، فرزانگی و کرامت والای انسان را به موجود و ابزاری صرفا جنسی و متوحش و بی حساب وکتاب تقلیل میدهد تا جائی که در نبود شخص ثالثی این موجود مرتکب همه گناهان " کبیره "!! میشود.

مشغولیات ذهنی ناشی از پدیده ای این چنین غیر امروزی این سئوال را پیش روی من گذاشته است که آیا تحقیری فراتر از این میتواند متوجه انسانی بالغ باشد!؟ در فضائی این چنین مسموم و مضطرب و محقر و محدود چگونه انسان میتواند با فراغت ذهن و روان تعلبم رانندگی ببیند و تربیت و رفتار مناسب با جاده و استفاده متناسب از اتومبیل و خیابان را کسب کند؟ آیا شمار مرگ و میر ناشی از تصادفات هر روزه جاده و خیابان در گوشه و کناراین مرز و بوم به نوعی نیز ناشی از تعلیم رانندگی های از ابتدا این چنین از بیخ و بن بی اساس و نا مربوط به رانندگی نمیتواند باشد؟ مسئله مهم و مورد تقدم آیا توجه شایان و تمرکز مخصوص بر رانندگی و تعلیم صحیح بر مقررات مربوط به آن است یا هم و غم و نگرانی بی مربوط به نا هم جنس بودن و نا محرم!! بودن معلم و دانش آموز!!؟؟

"...به کجا برم من این غم ..."؟؟

12 میلیون ایرانی زیر خط فقر

dardmoshtarak — Tue, 05 Aug 2008 05:02:18 GMT

ایا به راستی سهم تو از زندگی این است؟

عکس پست حاضر باز قطره ای کوچک از اقیانوسی از فقر مردم نگون بخت من است در این ناکجا اباد

که بنا به امار رسمی و اطلاعات موجود از نظر معادن و منابع مادی ان عملا میتواند در رده کشورهای بسیار ثروتمندمحسوب شود. متاسفانه گله گله مردم را میبینیم که مستمر و مدام برای بدست اوردن کفی نان اینگونه ارزش خود را به حراج میگذارند

مادر من .پاداش خونین تو از برای کدامین نماز قضا گشته است؟

ستون سست کدامین سقف بی اساس از گذار بی ازار تو لرزیده است ؟

سیب گندیده کدامین فردوس بی درخت شاهد این همه بی عدالتی برای تو است ؟

با توام!توئی که با پاهای درد کشیده همچنان لبخند بر لب داری

تو که جز نماز عشق نگذاردی به درگاه عشق

و جز به پای خورشید سر به سجده نبردی هرگز

اه ای مادر من.اوای حزینت را بر گوش ناشنوای کدام اسمان سیاه بر خوانی اخر

عکس پست حاضر از سایت:کانون دفاع از حقوق زنان و کودکان تهران میباشد

حکمت زنجیر است یا فقر است ؟

dardmoshtarak — Mon, 28 Jul 2008 07:52:18 GMT

در رفت و آمد و شد روزانه ام از کنار باجه های تلفن، زباله دانی های شهرداری، صندلی و نیمکتهای پارک، و بعضا کنتور آب و برق و گاز اماکن عمومی و خصوصی که میگذرم متحیر میشوم از اینکه چگونه در مملکتی که بنا به امار رسمی و اطلاعات موجود از نظر معادن و منابع مادی آن عملا میتواند در رده کشورهای بسیار ثروتمند محسوب شود، این بی زبانها را این چنین زشت و غیر امروزی به زنجیر کشیده اند؟؟!! از خود میپرسم آیا این حکایت فقر است یا که من ندانم حکمتی در زنجیر است که ما در تاریخ چند هزار ساله امان شاید بیشترین سوء استفاده را از آن کرده ایم و بی شک بیشتر از هر مملکت و مردم دیگری از آن استفاده برده ایم!!!؟ و یا شاید هم که هر دوی آن!!؟؟

" به کجا چنین شتابان؟ گون از نسیم پرسید

دل من گرفته ز اینجا، هوس سفر نداری ز غبار این بیابان؟

همه آرزویم اما چه کنم که بسته پایم، به کجا چنین شتابان؟

به هر آن کجا که باشد بجز این سرا سرایم

سفرت به خیر اما، تو و دوستی خدا را

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی

به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را

(محمد رضا شفیعی کدکنی) ".

ترنم ازادی......!شاعر ازادی.....!

dardmoshtarak — Thu, 24 Jul 2008 04:35:18 GMT

احمد شاملو در دوم مرداد ۱۳۷۹ پس از تحمل دو دوره رنج قبل و پس از انقلاب آزاد گشت...!

شاملو کسی بود که دوست داشت شعرش شیپور باشد نه لالایی...!

روزگار غریبیست نازنین

دهانت را می بویند

مبادا که گفته باشی دوستت میدارم

دلت را می بویند

مبادا شعله ای در آن نهان باشد

روزگار غریبیست نازنین

عشق را کنار تیرک راه بند تازیانه می زنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بن بست کج و پیچ سرما

آتش را

به سوختبار سرود وشعر

فروزان میدارند

به اندیشیدن خطر مکن

آنکه بر در می کوبد

شباهنگام به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابانند

برگذرگاهها مستقر

با کنده و ساطوری

خون آلود

و تبسم را بر لبها جراحی می کنند

و ترانه را بر دهان

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری

بر آتش سوسن و یاس

ابلیس پیروز مست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد

از چپ :هوشنگ ابتهاج/سیاوش کسرایی/نیما یوشیج/احمد شاملو/ مرتضی کیوان

براستی در کجای ثقل زمین ایستاده ایم ما؟

dardmoshtarak — Wed, 16 Jul 2008 07:59:18 GMT

دو سه تا تلفن طي چند روز گذشته متقاعد و بعدا مجبورم کرد براي دریافت مرحله سيزدهم توزيع (كوپن) كه موعدش گذشته بود و ظاهرا تمديد كرده بودند صبح زود ساعت 15/5 راهي اداره پست شده تا به اصطلاح براي ساعت30/1 بعد از ظهر همان روز نوبت بگيرم. به من گفته بودند كه مسئول امر صبح زود براي یادداشت اسامي مردم آنجا خواهد بود. وقتي با عجله و صبح بسیار زود وقت به اداره پست رسيدم حالم حسابي گرفته شد چرا که نه دري باز بود و نه مسئول امري در آنجا حاضر. پيرمردي در راه پله نشسته بود. از اوپرسیدم : پدر مگه كسي اینجا نيست؟ پاسخ داد: نه من ساعت 4 تا حالا اينجا نشسته ام. من هم یکی دو ساعتی منتظر ماندم. اندک اندک سر و كله مردم از گوشه و كنار پيدا شد. خودکار و برگ کاغذی را از جیبم در آورده و اسامی حاضرین را یادداشت کرده،(چون در این حول وحوش قرار دیگری داشتم و به همین دلیل بسیار زود در اینجا حاضر شده تا زودتر فارغ شده و به قرار بعدیم برسم)، یادداشت را به نفر پشت سریم سپرده و دوان دوان صحنه را ترک کردم تا زودتری شاید موفق شده برگردم و نوبتم را که در صبحگاه چند ساعتی را به پای آن گذاشته بودم حفظ کنم. در برگشت حدود ساعت 11 متوجه شدم تا بخشی از حاضرین مشغول پر کردن فرمهائی هستند که به آنها داده اند و خیل عظیمی هم موفق به دریافت فرم نشده اند و البته که از جمله خود من. به ما گفتند شما بعد از ظهر تشریف آورده و فرم بگیرید! ناچارا دست خالی به خانه برگشتم. ساعت 1 بعد از ظهر برگشتم آنجا. بسیار شلوغ بود. به هر فلاکتی بود خود را به داخل ساختمان پست رسانده. به من گفتند فرم موجود نمیباشد و تقاضا داده اند و هنوز هم نرسیده و مشخص هم نیست اگر برسد!! از دیگران که ظاهرا عموما فرمی به دست داشتند سئوال کردم، گفتند میتوانی فرم یکی از اینها را گرفته و از مغازه بغلی که دفتر محضر است کپی کرده استفاده کنی! جالب این که تقریبا هیچ کسی راضی به چند لحظه قرض دادن فرمش نبود، و بدتر از همه فضای محدود و ازدحام جمعیتی که به خاطر درهای بسته شانس برون رفت و یا داخل شدن از ساختمان را از همگان گرفته امکان تنفس و سر پا ایستادن و صبر و حوصله را ازآدم حسابی میگرفت!! بخش بلاتکلیف و بدون فرم داخل ساختمان و باز مانده های پشت درب خارج از ساختمان شروع به فحاشی و داد وشکایت کرده و همگی عصبانی و پریشان حال بودند. طبق معمول هیچ فردی در این ساختمان جوابگوی مردم نبود. اولین مراجعه کننده صبح وقت، همان پیرمرد مفلوک و شکسته حالش بد شد. دو تا کارمند انسان دوست تلاش کردند درب ساختمان را باز کرده و این آدم بیچاره را بیرون برده شاید هوای تازه ای تنفس کرده و به حال آید. با باز شدن درب ساختمان هجوم مردم خسته و پریشان حال و گرسنه و تشنه و منتظر و عصبانیِ بیرون از ساختمان به داخل که هر کدام مثل نقل و نبات فحش رکیک نثار همگان میکرند و بوی هرگز غیر قابل تحمل دهانهای گرسنه و کفشها و بدنهای عرق کرده زیر آفتاب و چادر و پوششهای ضخیم تیره رنگ مردم و اطرافم چنان فضای غیر قابل تحملی بوجود آورده بود که دیوانه کننده بود.

مانده بودم چگونه خود درمانده ام را به بیرون پرت کنم. به هر فلاکتی بود به بیرن خزیذه و لحظه ای احساس رهائی کردم. واقعا که آزادی نعمتیست. رهائی و آزادی و خود بودن موهبتی ست که اکثر قریب به اتفاق ما انسانها در طول بسیار دردناک وطویل زندگیمان ازنعمت برخوردای از آن به شیوه ای بسیارظالمانه و غیر منصفانه محرومیم.

اکنون ساعت 3 بعد از ظهر است . به هر حال آزاد و فاتح آن صحنه در هم ریخته در بیرون از ساختمان موفق شدم فرم عزیزی را برای کپی کردن قرض گرفته، دوان دوان به محضر یعنی مغازه بغلی رفته کپی کنم. آنجا هم برق رفته بود یا بهتر است بگویم برق را قطع کرده بودند. آخر اینجا و در این فصل قطع برق بیش از سه ساعت در روز سهم همه ما در این شهر است که بر خلاف همه سهمیه های دیگر زندگی این یکی بشکلی کاملا منصفانه وعادلانه و دقیقا سر موعد و بصورت کاملا تمام و کمال و کامل توزیع شده و همگان از این یکی نعمت ناخواسته بهره مندیم.

خلاصه دردسرتان ندهم آن حس رهایی چند لحظه قبلم با احساس بد مغلوب صحنه جنگی ناخواسته خیلی زود رنگ باخت. داشت حالم از همه این مناسبات نا منظم غیر مدرن و دست و پاگیر به اصطلاح زندگی امروزه این شهر ودیار بهم میخورد. آنجا را ترک کردم وبالاجبار ساعت 6 عصر برگشتم. محض اطلاعتون همه این آمد و شدهای غیر ضروری با تاکسی بود.

امروز و حتما همه روزهای دیگر نیز اینجا برای بستنی فروشی و محضری و سوپرمارکت و مغازه هائی که در این حوالی دستگاه کپی دارند روز پر درآمدی بوده است. به هر فلاکتی بود دو کپی فرم از محضر گرفته، برای دو خانواده پر کرده و به زحمت از بین شلوغی دیوانه کننده مردم سینه به سینه و نگران به سرقت رفتن و گم شدن شناسنامه و کارت شناسائی و کیف پول و غیره به هر مصیبتی بود به دست مسئولین آنجا سپردم.

روی میز هر کارمند یک عدد دستگاه پول شمار بی وقفه مشغول شمردن محتوای جیبهای کوچک مردمی بود که هست ونیست جیبهاشان را در ازای تحویل فرم " کوپن" حواله آن محل کرده بودند.

اینجا دقیقا همانند دو چوپان در دوسوی دره و کوه و صحرائی که با فریاد با هم در تماسند کارمندان محل مرتبا با فریاد و ایجاد آلودگی صدای بی مورد آنهائی که موفق شده فرم تحویل داده بودند را به پنجره ای در پشت ساختمان برای دریافت " کوپن" حواله میدادند. کاری که با یک ماژیک، یک برگ کاغذ و چند کلمه حرف آدم فهم براحتی قابل حل است.

مجددا به سختی خود را به بیرون و پشت پنجره کذائی رسانده منتظرماندم. آفتاب گرم و سوزان، پوشش ضخیم و تیره رنگ سر تا ناخن پا، نبود سایه بان و صندلی و حتی محلی برای ایستادن و کم کم حس عصبانیت از همه این مناسبات دیوانه کننده...و برای من کشنده تر از همه شاهد به حراج گذاشتن شخصیت و شاءن انسانی و ارزش و همه هست نیست مردمی که برای چند برگ کاغذ سیاه بی ارزش اینگونه خود وخویشتن را با ندانم کاریهایمان به چنین روز و روزگاری افکنده ایم. آزاردهنده تر از حال خود و همه دیدن پیرمردان و زنان سالخورده و درمانده ای در آنجا بود که حق و سهمشان از زندگی دوران کهنسالی آنچه شرحش رفت نمیبود و نیست.

ساعت 30/7 عصر داد زدند که پست تعطیل است لطفا مدراک خود را تحویل ندهید. در این داد و گیر و تلاش برای هر چه زودتر گرفتن برگه های " کوپن"، خیلیها بخشی یا همه مدارکشان را گم کردند، از جمله خود من که کارت ملی یکی از عزیزانم را نتوانستم باز پس گیرم و گم شد!

خیل عظیمی موفق نشدند "کوپن" هایشان که همه روزشان را برای آن از دست داده بودند را دریافت کنند و بخش دیگری خوشحال از اینکه موفق گشته چند برگ کاغذی را دریافت کنند صحنه را با عجله ترک میکردند.

با کوله باری از اندوه و دنیائی از آرزو و خواسته و حق و حقوق ابتدائی وساده ای که سهم مسلم انسان امروز از زندگیست و اینکه ما در این قرن سریع و دنیائی با سرعت نجومی هر چیز و همه چیز ..براستی در کجای صقل زمین ایستاده ایم، لنگان لنگان و گرسنه و خسته با مشتی کاغذ مچاله شده در دستم به خانه برگشتم.

درختان دلتنگ

dardmoshtarak — Tue, 08 Jul 2008 18:34:18 GMT

در محله ي ما كوچه اي هست كه درختانش دلتنگند

و خود كوچه شاهكارش اين است كه بن بست است

من در پياده روهاي اين كوچه

به اندازه ي انگشتان دستان خدا

برگ افتاده ديده ام

در درون من جايي هست كه در ان ارزوها دلتنگند

و شاهكار انجا اين است كه:

غمگين غمگين غمگين است

من در لابلاي انجا

به اندازه ي دعاهايي كه خدا نمي شنود

زخم باز ديده ام

و در كنار هر زخم

ارزويي در اوج جواني

رو به خدا مرده است

Bahouch.blogspot.com