درد مشترک

خاطرات روزانه من

^{ماجراي فيلم}^{هتك حرز}^يا^{Breaking and entering}^{اين است كه مادري براي به زندان نيفتادن فرزندش حاضر مي‌شود، خود را دراختيار مردي قرار دهد كه پسرش از او دزدي كرده؛ يعني از ديوار شركتش بالا رفته و حالا با اين مورد كه بار اولش هم نيست به كانون اصلاح و تربيت لندن خواهد افتاد.}^{اينجاست كه فكر مي‌كنم يك انسان يا بهتر است بگويم يك زن چقدر بايد از خود گذشته باشد و عاشق كه از وجود خودش دست بكشد؟}

^{اين خودفراموشي از همان زماني مي‌آيد كه زن روزهايش را با استفراغ شروع مي‌كند و درد. روزي كه با حال نزار بايد سركار هم برود. بايد از مهماني، رقص، سيگار، كم‌خوابي و سخت‌كاري و عنصرهاي ديگري كه دوستشان داشته، دست بكشد.}

^{ديگر حتي نمي‌تواند طوري كه دوست دارد دراز بكشد، چيزي كه عاشقش است بخورد... يا آنقدر كه دلش مي‌خواهد پياده برود يا حتي زير باران بماند.}

^{اين زن، همه دوست‌داشتني‌هاي زندگي‌اش را براي ما‌ه‌ها فراموش مي‌كند و دلخوش است به لگدي و صدايي دروني. و بعد با درد و نگراني و فرياد، يك موجود را زيرسينه خود مي‌گذارد كه از حالا تا سه ماه بعد او را در خانه حبس خواهد كرد.}

^{در چهارديواري كه بايد دمايش با دماي تنفس تكه‌اي گوشت جاندار هماهنگ باشد. دروديواري كه او را از زندگي اجتماعي‌اش دور خواهد كرد و تا سال‌ها به خاطر يك عقوبت مقدس، بخش‌هاي عظيمي از زندگي شخصي‌اش را فدا.}

^{او ديگر خودش نيست...او و زمان و مكانش با موجودي پيوند خورده كه لحظه‌هاي تنهايي‌اش را بايد با شيرين‌كاري و خنده‌هاي معصومانه او بگذراند. او ديگر يك فرد نيست. بخواهد هم نمي‌تواند خودخواه باشد و كسي كه بوده و سال‌ها به آن خوگرفته...}

^{اين روزها دوستانم يا بچه‌دار شدند يا درانتظارند براي تمرين اين ازخودگشتگي و خودفراموشي. هرچه مي‌خواهيد بگوييد به مني كه هنوز نمي‌فهمم چطور يك زن به اين نتيجه مي‌رسد يك انسان را به دنيايي اضافه كند كه خودش هنوز هيچ از آن نمي‌داند؟}

^{مي‌دانم مي‌گوييد فله‌اي حرف مي زنم، نابينا هستم و گمراه و هيچ از حس مادرانه و زيبايي اين آفرينش درك نمي‌كنم.}

^{اما راستش را بخواهيد در كنار زنان و دوستاني كه موفق شده‌اند بپذيرند بايد خودشان را از حالا تا سال‌هاي سال "در اختياربگذارند"، با همه شجاعت و بزرگي‌شان، هنوز به كساني باور دارم كه درميانه راه متوجه اين خبط مي‌شوند...يعني مي‌فهمند اين كاره نيستند و به اندازه}^{ژوليت بينوش در هتك حرز،}^{قدرت مادربودن ندارند و دنبال راه چاره مي‌گردند...}

^{با همه مثبت‌نگري‌ام مشوق زناني هستم كه هنوز نمي‌خواهند مادر شوند...مادر شدن براي بردگان عالي‌جاه شهر بي‌خواب در اين روزگار، زود است...اصلا دور است و نكوهيده....}

http://www.iranianuk.com/article.php?id=18632

+ نوشته شده توسط فریده در و ساعت |

درباره وبلاگ

این جا محلی برای درج مشاهدات روزانه من، فریده، از اجتماعیست که در آن زندگی میکنم. لطفا با ثبت نکته نظرات و طرح موضوعات مشابه و مورد بحثِ خود، همدیگر را در آفرینش و ساخت دنیائی زیباتر و شایسته انسان و انسانیت همیاری دهیم. ضمنا قابل ذکر است که از انجائی که این مکان متعلق به شخص من ، فریده، است احتراما نظرات بی ربط و بی مورد منتشر نشده و حذف خواهند شد. از همدلی و همکاری شما پیشاپیش ممنونم :)