چه اغازی چه انجامی

چه اغازی چه انجامی چه باید بود چه باید شد

در این گرداب وحشت زا چه امیدی چه پیغامی

کدامین قصه ئ شیرین برای کودک فردا

زمین از غصه میمیرد گل از باد زمستانی

شعور شعر ناپیدا در این مرداب انسانی

همه جا سایه وحشت همه جا چکمه ی قدرت

گلوی هر قناری را بریدند از سر نفرت

جهانی اینچنین زیباست جهانی ایمچنین رسوا

کجا شایسته ی رویاست سوالی مانده بر لبهام

که میپرسم من از دنیا به تکرار غم نیما

کجای این شب تیره بیاویزم بیاویزم

قبای ژنده خودرا به جای رستن گلها

به باغ سبز انسانی شکفته بوته ی اتش

نشسته جغد ویرانی چه باید بود چه باید شد

سانسور زن

ای قلم ای همزاد من و ای همراه من

میتوانیم دست در دست هم

حصار چند هزار ساله بردگی خاموشی و سکوت رادر هم شکنیم

میتوانیم فاجعه تبعیض را در هم شکنیم

میتوانیم راز ننگین و شرم اور سانسور women را خرد کنیم

میتوانیم افشا کنیم میتوانیم......میتوانیم.....

منتظر

چشم در راه کسی هستم مدتهاست به رهش نشستم تشنه راهش هستم عاشق نامش هستم از نفسهایش گل میبارد با قدم هایش گل میکارد قصه ساده ست عزیزان معما مشمارید ان را اری چشم در راه مساوی هستم چشم در راه برابر هستم

پسر یا دختر

به قول یه عزیزی میگفت فکر نکن اگه این حکومت عوض بشه وضعیت شما هم شبانه عوض میشه نه  

شما باید از خودتون تو خونه خودتون شروع کنید.چند روز پیش تو بیمارستان تو اتاقی که بستری

بودم سه نفر دیگه هم که زایمان کرده بودند بستری بودند.دو نفرشون پسر و سومی دختر .

همراهان اون دو نفر که پسر داشتند هر از گاهی سری به اون یکی که دختر داشت میزدند

من رو تخت دراز کشیده بودم نظاره گر اونها بودم جالب بود خودتون می دیدید داشتند اون بدخت-

برگشته را دلداری میدادند.خدا کریمه بعدیش پسره اون بنده خدا هم هیچ چیز نمیگفت سرش را مثل

کسانی که جنایتی کرده باشه پایین انداخته بود بچه را شیر میداد.اولی بهش گفت خوب گوش کن بعد

از چهل روز اولین دوره که پاک شدی شبی یه فلفل سیاه بخوربعدیش پسر میشه دومی گفت نه برای

طرف احتیاط شبی دو تا بخور .همان طور که دراز کشیده بودم بهشون گفتم نه شبی چهار تا بهتره

گفتند نه ضرر داره گفتم نه اینطور بهتره وقتی دنیا اومد چهار تا از اونا داره بعد ملافه را کشیدم رو

صورتم سعی کردم بغضم فروکش کنه .باز همون حالتها اومد به سراغم حالت یاس نومیدی نفس

عمیقی کشیدم با خودم گفتم تا کی چطوری ......به نظر شما تا کی؟